روزی ﺍﺑﻮ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﺯپرتی ﻧﺰﺩ ﺷﻴﺦ ﺍﻟﻼﺷﯽ

(ﺭﻭحنا ﻭ خشتکنا فداه) ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ:

ﻣﻮﻻنی، ﺩﻳﺮﮔﺎهی ﺍﺳﺖ جی افی ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﮑﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ ﻭ ﺍﻳﻨﮏ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭست،

ﻣﺎ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺷﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﻫﺪﻳﻪ ﺍی ﺩﺭﺧﻮﺭ ﺗﻘﺪﻳﻤﺶ ﮐﻨﻴﻢ، ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﭼﻪ ﻫﺪﯾﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ؟

شیخ ﻓﺮﻣﻮﺩندی: خصوﺻﻴﺎﺕ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﺎﺯﮔﻮی ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ...

ﺍﺑﻮ ﺯﭘﺮتی ﻋﺎﺭﺽ ﺷﺪ: ﻣﻮﻻنی، ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻴﺮﻩ ﻭ ﺗﺒﺎﺭﯼ ﻫﻤﭽﻮﻥ

ﺣﻮﺭﯾﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﺑﺎﺷﺪی، ﻗﺪی ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻭ،

ﮔﻴﺴﻮﺍنی ﭼﻮﻥ ﺁﺑﺸﺎﺭ ﻃﻼﯾﯽ ﻭ ﭼﺸﻤﺎنی ﭼﻮﻥ ﺁﻫﻮ ﺩﺍشتندی.

ﺷﻴﺦ ﺳﺮﯾﻊ ﺧﺸﺘﮏ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ ﺑﮑﺮﺩندﯼ ﻭ ﺍﻧﺪکی ﮔﺮیستندی،

ﺳﭙﺲ ﺭﻗﻌﻪ ﺍی ﻧﺒﺸﺘﻪ ﮐﺮﺩﻩ، ﺍﻧﺪکی ﻣﺸﮏ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﻭ

ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪی ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪی: ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﮑﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻋﺮﺿﻪ ﺩﺍﺭ.

ﻧﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﻳﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭی ﺭﻗﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪی:

ﺷﻤﺎﺭﻩ ی ﺗﻠﻔﻦ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻴﺦ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﺪﻧﺪی ﮐﻪ ﺯﯾﺮﺵ ﻧﺒﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩندی:

ﺗﻮﻟﺪﺕ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﻫﺎﻧﯽ، گر ﺧﻮﺍستندی ﺑﻪ

ﺍﯾﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺗﮏ زدندی ﺗﺎ ﺗﻮﺭﻭ ﺭﻫﻨﻤﻮﻥ ﺳﺎﺯﻡ!!!

ﭘﺲ ﺟﻤﻠﮕﯽ ﻣﺮﯾﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ مدل ﻋﺼﻤﺖ ﻭ ﭘﺎﮐﺪﺍمنی ﺷﻴﺦ ﺩﺭ

ﻋﺠﺐ ﺷﺪﻧﺪی ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪی ﻭ ﻧﻌﺮﻩ ﻫﺎ ﺑﺰﺩﻧﺪﯼ ﻭ ﺧﺸﺘﮏ ﻫﺎ ﺩﺭﯾﺪﻧﺪﯼ...